MARS

6 เมษายน 2552

หลังกลับจากทริปเที่ยว

ก็ได้รู้ว่าได้สร้างความลำบากใจให้กับคนรักของฉัน

 

เราไม่เข้าใจกัน

ฉันพึ่งรู้ว่าได้สร้างความลำบากใจกับเค้าไว้เยอะเหลือเกิน

ฉันคงต้องได้รับโทษแล้วละ

 

3ชั่วโมง37นาที ที่คุยกันไปเมื่อคืน

ตีห้า 12 ที่วางสายไป

ฉันพยายามข่มตานอน เนื่องจากพรุ่งนี้มีสอบ

 

สิบโมงเช้า ฉันตื่นมาอ่านหนังสือ

เมื่อจบ ก็เปิดโน๊ตบุ๊คเล่นไฮไฟ้

มันน่าหดหู่

ฉันเปลี่ยนเพลง เปลี่ยนสมุดบันทึก  เปลี่ยนสถานะ

แตสิ่งหนึ่ง ที่ยังทำใจไม่ได้คือ ลบรูปภาพทั้งหมดและปลดเธอจากท๊อปเฟรน

ฉันได้แต่ภาวนาว่า  ...เธอจะกลับมาหาฉันอีกครั้ง

 

เธอบอกว่าเธอรักฉัน

แต่เธอก็บอกเลิกกัน

หรือการเลิกกันแบบนี้มันดีแล้ว เลิกกันทั้งที่ยังรัก เราก็ยังเป็นมิตรกัน

แต่ มันก็ยากที่จะลืมเช่นกัน

 

ต่อไปนี้ ฉันคงกลายเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวแล้วสิ

การมาอยู่ไกลบ้าน มันน่าเศร้าแล้ว

แต่การขาดที่พึ่งทางใจมันเศร้ากว่า

ต่อจากนี้คงจะเหงา อยู่คนเดียว

 

ก็จะสู้ต่อไป จะพยายามอยู่คนเดียวให้ได้ และจะไม่ทำอย่างก่อนๆที่เคยทำมา

 

เที่ยงคืน สองนาที

รู้สึกแย่ เมื่อได้เปิดไฮไฟ้ของคนบางคน

คนเราก็เนอะ  ฉันก็ไม่รู้ว่าเค้าทำสิ่งนั้นเพื่ออะไร

มันคงมีความสุขมั๊ง ...

ถ้ามึงคิดว่ามึงทำแบบนั้น แล้วมึงจะมารู้อะไรในตัวกุได้

.....มึงคิดผิดแล้วละ.......

เที่ยวแอดคนนั้นคนนี้  หวังว่าเธอ คงจะได้ในสิ่งที่เธอหวังหรอกนะ

 

อารมณ์เสียเล็กน้อย

..............................................................................................

 

สองวันแล้ว ที่ชีวิตตกอับมากกกกกกกกกก

สมัครงาน ...ไม่ได้

เกรดห่วย....มาก

เเม่ด่า

ตังหมด

น้ำไฟกำลังจะตัดเพราะไม่ได้จ่ายมาสามเดือน

ไปเที่ยวตังหมดแล้ว

 

ท้อแท้มาก  คิดอะไรไม่ออก ตัดสินใจไม่ไปเที่ยวตามที่ตกลงไว้

สุดท้ายไอกอก็ลากไปจนได้

ซวยอีก อยากจะตื่นตีห้ากลับรถตู้รอบหกโมงเช้า

ตั้งนาฬิกาปลุกที่มือถือไว้  แบตเสือกหมด  ส่วนของไอใหม่ตั้งสั่น......ความซวยหมายเลข 1

สุดท้ายกว่าจะได้ออกจากหัวหินปาไป แปดโมงเช้า

เศร้าเลย  นัดเลื่อนไปสองชั่วโมงแน่ๆ

นั่งรถตู้ วิ่งฉิวตรงไปอนุสาวรีย์  รีบต่อด้วยรถตู้สระบุรี

เสือกมีม๊อบขยะมาตั้งที่หินกอง ลุงขับรถตู้ต้องพาอ้อมไปเส้นทางหลังหินกอง

เริ่มแรกที่เส้นหนองแค  ลุงก็ไม่รู้ทางและ  ฉิบหาย....ความซวยหมายเลข 2

 

นั่งมาในรถ อย่างกับนั่งมากับคณะทัวร์  แถวหน้า ลุงๆป้าๆ

หลังฉันเป็นพวกอีเด็กเปรต ดูหนังก็รู้แล้วว่า "บ้านนอกพอๆกันกะกุเนี่ยเเหละ"

ถามตลอดทาง

"นกนั่นนกอะไรอะ  นกกระยางเหรอ แล้วเค้ากินกันไม๊อ่ะ ขายาวเนอะ  ไม่ใช่นกกระเรียนเหรอ"  ( นกกระเรียนพ่อเมิงดิ  , บ้านแม่เมิงแดกนกกระยางด้วยเหรอ)

"ดูนั่นดิ หลินหุ้ย (ชี้ไปที่ควายกลางทุ่งนา)  เราก็ต้องมองให้มันดูดีไว้ จะได้ไม่น่าเบื่อ"

"ทุ่งนาสวยจังเลย"  (สาบานดิ ว่าเมิงไม่เคยเห็นทุ่งนา)

"คนแถวนี้เค้าคงแปลกใจเนอะ รถติดเต็มเลย ตื่นตาตื่นใจกันน่าดู"  (กุอยากรู้จริงๆว่าใครจะชอบว่ะ ถนนหน้าบ้านรถติดยาวเป็นกิโล อีบ้า)

"กันดานเนอะ" (เอออ บ้านมึงเจริญ)

"ที่นี่ที่ไหนของประเทศไทยเนี่ย" (ป่าหิมพานละมั๊ง)

บลาๆๆๆๆๆๆ

 

ได้ยินแล้วหงุดหงิด  ห่าเอ้ย  ยิ่งหงุดหงิดรถติด ร้อนก็ร้อน ปวดขี้อีก เลื่อนนัดเพื่อนมานานแล้วเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย

 

บ่ายโมง ลงรถตู้ มายืนรอออยแหมบ หน้าร้านเหล็กไทย

ออยหอบข้าวปลาอาหารมาให้ด้วย  ดีมากออยเมียรัก

ซักพักกอก็ขับรถมารับ

กูก็โง่อีกไม่ทันมองว่ารถสี่ประตู เสือกไปเปิดประตูข้างคนขับ  ไอมาร์คน้องไอกอก็งงเลย ฮ่าๆๆๆ

พี่ขอโทษนะน้อง พี่มันไม่ฉลาดเอง

ปล  หลายรอบแล้วกับรถสี่ประตู  ฮ่าๆๆๆ ไม่เลิกควายซักที

 

แก้มซื้อเครื่องซักผ้าอยู่โลตัสกับแม่และน้องชาย

เลยเข้าไปซือของกินกัน  รวมตังคนละสองร้อยบาทถ้วน

ซื้อหมดไปสามร้อยกว่าบาท ได้ขนมเต็มคันรถ

 

เดินทางต่อไปบ้านแก้ม ซื้อข้าวเหนียวไก่ย่าง ส้มตำ ตามสูตรเลยไปน้ำตกต้องแดกแบบนี้ทุกที

อยากบุกเบิกเเดกเย็นตาโฟบ้างงะ ฮ่าๆๆ

หอบข้าวหอบของขึ้นรถ 

รถกอ : กอ มาร์ค ออย มาร์

รถแก้ม : แก้ม ใหม่

บึ่งรถไปน้ำตกริมธาร

ไปถึงก็นั่งแดกๆๆๆๆๆๆ อิ่ม เปลี่ยนเสื้อผ้าเล่นน้ำ  น้ำเย็นมากกกกกกกกก ดำมากกกกกกก อย่างกะน้ำคลอง  เพราะฝนพึ่งจะตกไป

   น้ำดำจริงๆ  ย้ำ น้ำนะไม่ใช่แก้ม ฮ่าๆๆ

ขึ้นจากน้ำมาถ่ายรูปเล็กน้อย  นั่งฟังดนตรี

ข้างหลังเป็นวงเด็กแว๊น เพื่อนแก้ม  ร้องเพลงดีดกีต้าเสียงดังมากกกก

ข้างหน้าเป็นวงลุงๆออกแนวคาราบาว  เมากึ่มๆ ร้องเพลงดังฮึ่มๆ

ช่างเป็นดนตรีสดที่ไม่น่าฟังที่สุด

 

ฝนตก....ขึ้นรถเปลี่ยนเป็นชุดแห้ง

อยากบอกว่า ตลอดทาง คันตูดมากกกกกกกกกก  ไม่กล้าเกา อายๆฮ่าๆๆๆ

ไปศุภาลัย ป่าสักรีสอร์ท  ทางคดเคี้ยว ไกลมากก สองข้างทาง มืดตื๋ออ

และแล้วก็ถึง  บ้านหลังที่ 41

บ้านสวยมากกกก  น่าอยู่ดี  ขอบคุณออยเเหมบกับสถานที่ที่แสนน่าพัก

 

อาบน้ำแต่งตัว  ออกไปกินข้าวโต้รุ่งแก่งคอย

คือ กุแต่งกันเต้มยศ  เพราะเมิงๆทั้งหลายบอกว่า เด็วพาไปเที่ยวงานในเเก่งคอย

สุดท้าย แดกเย็นตาโฟที่โต้รุ่ง  เริศมากกกกกกกกกกกกกกก

ตอนนี้มีรถเพิ่มเป็นคันที่สามเเล้ว  รถเล้ง

เล้ง มาเพิ่ม  ต่อด้วยกอล์ฟ

สนุกสนานดี

มีแต่เพื่อนๆสมัยมัธยมต้นทั้งนั้น  ตอนนี้เลยมีสมาชิกครบคือ 8 คน

กอ มาร์ค(น้องกอ) เล้ง กอล์ฟ มาร์ ออย ใหม่ แก้ม

 

ขับรถกลับที่พักพร้อมเหล้า โซดา น้ำแข็ง

ผู้หญิงดูเดอะ สตาร์

ผู้ชายเล่นไพ่กินเหล้า  แต่ที่ซวยสุด เห็นจะเป็นกอ  ซวยเหลือเกิน  ดื่มนับสิบแก้ว  คุ้มจริงๆ

เที่ยงคืน เล้งกลับบ้าน

สมาชิกที่เหลือ เล่นสล๊าฟ เม้าแตก แดกหนม แล้วเข้านอน

3 ห้องนอน

ห้องที่ 1 แก้มกะใหม่

ห้องที่ 2 มาร์ค กะกอ

ห้องที่ 3 มาร์กะออย

ห้องโถง กอล์ฟ <---น่าสงสารเลย เตียงก็ไม่มี  T.T

 

เจ็ดโมงเช้า  ตื่นออกมาส่งแก้มกลับบ้าน

แล้วทุกคนก็หลับต่อ

เก้าโมง ทยอยกันอาบน้ำทีละคน

เที่ยงเก็บของเตรียมออก และถ่ายรูปหลายสิบรูป

บ่ายโมง ไปบ้านกอล์ฟ แล้วไปกินข้าวที่ร้าน ว่าวไทย

เมนู : ไก่บ้านทอดเกลือ แกงส้มชะอมกุ้ง กุ้งชุบแป้งทอด ปลาสามรส ข้ามต้ม ข้าว 1 โถกับอีกสามจาน น้ำสี่ขวด

หกร้อยกว่า  -----> กอล์ฟเลี้ยง  "เอาน่า นานๆเจอกันที"   ซึ้งเลย T.T

กินเสร็จ ส่งกอล์ฟที่บ้าน หวัดดีร่ำลาๆ

  กราบงามๆคุณกอล์ฟ กับมื้ออาหารแสนอร่อย ว่าวไทย  (รูปไม่ได้เกี่ยวเล๊ย  ออยกูรู้กัน)

เดินทางกลับตัวเมืองสระบุรี

ส่งออย + แวะฉิ่งฉ่อง

แล้วก็ร่ำลากอ และมาร์ค จากนั้นสองสาวมาร์ ใหม่ก็เดินทางกลับหัวหิน  (แค่คิดกุก็เหนื่อยแล้ว)

ได้เบาะหลังสุด น้ำตาแทบตกใน

ฝนตกตลอดทาง

ปวดเมื่อยทั่วร่าง

มือถือก็เเบตหมด

ถึงอนุฯนั่งรถตู้ต่อจนถึงหัวหิน

กินข้าว

อาบน้ำ นอน

 

 

.............................................................................................

ขอบคุณ

มาร์ : ที่เป็นแม่งานในครั้งนี้ ที่เกือบจะทำให้งานล่ม ขอบคุณที่คอยประสานงานเพื่อนๆ และเกือบทำให้เพื่อนๆเก้อ 

ออย : ที่ซุกหัวนอนแสนจะน่าอยู่ น้ำไฟ ฟรี อีกทั้งยังเป็นเหรัญญิกเก็บเงินเพื่อนๆ  สรุปหมดไปคนละ 300 ถ้วน

กอ : คนขับรถ  ตลอดเส้นทาง เหนื่อยแย่เลยสิ  แต่หวังว่าคงเหนื่อยอย่างมีความสุขนะ

แก้ม : ข้าวของอุปกรณ์ต่างๆ กระติก เสื้อผ้า รถรา

ใหม่ : ลูกทัวร์ที่ดี  เที่ยวเฮฮาอย่างมีความสุข รู้ว่ามีความสุข แต่เลิกถ่ายรูปทำหน้าแบบนั้นด้วยนะ ฮ่าๆๆๆ

มาร์ค : น้องที่ขี้อาย  หัวดี เเป๊บเดียวก็เล่นสล๊าฟเป็นโดยที่ไม่ต้องสอนหลายๆรอบ

เล้ง : มาเป็นสมาชิก ให้การเที่ยวครึกครื้น  ผู้จุดประกายวงเหล้าไพ่ป๊อก

กอล์ฟ : อาหารมื้อสุดท้ายแสนอร่อย และเพิ่มความสนุกสนานให้กัน

 

เจอกันใหม่โอกาศหน้า  จะวางแผนให้ดีกว่านี้

 

สนุกมาก ความท้อเเท้หายไปหมดสิ้น

ปล  กลับหัวหิน กุท้อแท้เหมือนเดิมเลย  และพอคิดถึงเรื่องเที่ยว กุก็มีความสุขมาก

ขอบคุณจากใจ 

 

 

รักเพื่อนพ้อง

มาร์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ท้อแท้  มันท้อเเท้ใจเหลือเกิน

ชีวิตช่างโหดร้าย

 

อะไรที่หวังก็ไม่เป็นดั่งหวัง

เสียจัยอย่างสุดซึ้ง

 

.............................................................................................

สมัครไปทำงานสุวรรณภูมิ  อยากมากๆๆๆๆ แต่ตอนแรกไม่อยาก เพิ่งมาอยากตอนหลัง

แต่มันไม่ติดแล้ว

 

แง๊ๆๆๆๆๆ

 

ฮิม ช่วยส่งกลอนเน่าๆมาปลอบกุหน่อยดิ

เทิ้ม ช่วยพูดให้กะลังใจหน่อย

แม่ อย่าตอกย้ำนู๋นะ

พ่อ นู๋อยากได้งานนี้

แง๊ๆๆๆๆๆ

 

มันท้อแท้  อยากไปต่างประเทศสาดๆ  กลับมาจะเอาให้พูดภาษาอังกิจเป็นไฟเลย ห่า!!!

 

 

จบ  เครียดมาก  แต่ไม่เท่าตอนแรก

กลับมาสู่โลกของความเปนจริง

ชีวิตของนักศึกษา...ตัวคนเดียว

 

ความรู้สึกที่รู้ว่า การอยู่คนเดียวลำพัง มันแย่มาก

เศร้ามากจริงๆ

 

ตื่นมาวันนี้สิบโมงกว่า พ่อโทรมาปลุกให้อาบน้ำแต่งตัว เพราะวันนี้ต้องกลับหัวหินแล้ว

ยังงัวเงียไม่อยากตื่น

นอนไม่หลับมาหลับหลายคืนแล้ว

 

ออกจากบ้าน 11.30 เดินทางคนเดียว นั่งข้างหน้าต่าง  นอนไม่หลับ ตามองสองข้างทางตลอด

หยิบมือถือขึ้นมาดูรูปรอบที่สามร้อยกว่า 

ฝนก็ตก 

คิดถึงเทิ้ม T.T จะร้องไห้ก็ไม่ได้อายคนข้างๆ

 

ถึงอนุฯ วิ่งตากฝน หอบของพะรุงพะรัง โธ่ ชีวิต

อยากจะร้องไห้

 

ถึงหัวหิน สี่โมงครึ่ง  เข้าห้องมา หง๋อยเหงา

โทรหาพ่อ ว่าถึงแล้ว  เท่านั้น

 

สี่ทุ่ม  ออนเอ็ม เทิ้มทักมา แต่เราก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก

ทุกข์หนักเข้าไปใหญ่ 

โธ่ นวลจ๋า T.T

 

30 มีนา 52
วันนี้เป็นวันที่สองแล้วนะ ที่เราไม่ได้คุยกัน
ฉันไม่ได้ยินเสียงเธอเลย ไม่มีแม้แต่ข้อความจากเธอ
สี่ทุ่มของวันนี้ นวลนั่งดูหนังอยู่กับแม่
ตาไม่ได้จดจ้องอยู่ที่จอทีวีเลย
มันกลับมองขึ้นไปบนนาฬิกาที่แขวนอยู่
เวลาของเรา...
แต่ป่านนี้เธอคงจะนอนหลับแล้วเพราะเธอต้องทำงานกะเช้า

 

หลายครั้งที่คิดอยากโทรไปหาเอกพล
อยากรู้อยากถามเรื่องเธอ
แต่ฉันก็ใจแข็ง  พยายามที่จะไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

 

เธอหายไปอย่างนี้ เธอจะคิดถึงฉันบ้างไหม
หรือฉันจะเป็นฝ่ายคิดถึงเธออยู่ฝ่ายเดียว
นี่ขนาดเธอยังไม่จากฉันไป ฉันยังเสียใจมากขนาดนี้
ถ้าวันนึงเราต้องเลิกกันจริงๆ  ความรู้สึกเสียใจ มันคงจะมากทีเดียว

 

ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เธอคิดทบทวนเรื่องของเราไปถึงไหนแล้ว
หรือเธอลืมแล้วว่ามีคนกำลังรอเธออยู่
หรือเธอสนุกสนานกับชีวิตของเธอ จนไม่เห็นความสำคัญของฉันแล้ว

 

เธอ...กลับมาเถอะนะ  กลับมาพูด กลับมาคุยกันเหมือนเดิมเถอะ

 

 

พรุ่งนี้ฉันต้องกลับหัวหินแล้ว 
ถ้าเปนเมื่อก่อน  ฉันคงได้โทรหาเธอ ได้บอกว่าฉันถึงหัวหิน ตอนไหน เวลาไหน กับกับใครบ้าง
แต่ครั้งนี้  ฉันคงจะต้องทำใจแข็ง ไม่โทรหาเธอ..
ฉันต้องใช้ความพยายามอีกเท่าไหร่กัน